لالای سبز 

در قامت جوان تو بخواب رفته است 

بیدار می شود اما 

با رویش عظیم؛با هر قطره خون 

منتظر بمان 

ای سبز سبز 

خورشید از لابلای این همه ابر سیاه شوم 

در استانه دمیدن است 

با چشمهای بازندا؛در صحنه نبرد  

منتظر بمان 

منتظر بمان

ا ین خس و خا شاک توئی 

پست تر از خاک توئی 

شور منم ؛ عاشق رنجور منم 

زور توئی: ؛گور تو ئی ؛ هاله بی نور توئی

دلیربی باک منم 

مالک این خاک منم

گفتم:توشیرین منی 

گفتی: تو فرهادی مگر؟   

گفتم:خرابت می شوم 

گفتی:  تو ابادی مگر؟ 

گفتم : ندادی دل به من
گفتی:تو جان دادی مگر؟ 

گفتم: زکویت می روم 

گفتی: تو ازادی مگر؟ 

گفتم: فراموشم مکن 

گفتی:تو در یادی مگر؟